(11 Mayıs 2002, Cumartesi)

Bu Türk Telekom-Renault maçlarını çok seviyorum, acayip eğlenceli oluyor. Ama bu maçları bu kadar eğlenceli ve zevkli kılan esas kişi, Türk Telekom'dan Murat "Marjinal" Evliyaoğlu tabii. Olmayan saçları, olan sakalı ve kollarındaki dövmelerle, bakıldığı zaman, maç içinde değişik şeyler bekleyebileceğimiz bir tipi var Evliyaoğlu'nun. Normal sezonda Bursa'da oynanan maçta salondaki bir grup kızın "Muraat! Muraat!" diye sürekli bağırması yüzünden konsantrasyon sorunu yaşayan ve çok kötü oynayıp karizmayı zedeleyen Murat, playoff 2. maçında da Bursalı seyircileri çok eğlendirdi. Renault'nun ilk çeyrekte coşması (21-6) sonrasında sinirlenen Murat tam skorer oyunu ile farkı kapatmaya başlamıştı ki, yaptığı bir smacın ardından, tahminen "Yahu bu nasıl iş, etrafta kızlar varken ben kötü oynuyorum, şimdi de kızlar yok ama ben coştum. Nerde kızlar?!" diye düşünerek tribüne el-kol hareketi yapınca, seyirci de birden coştu. Murat eline her topu aldığında ıslıklandı, Renault da bu tezahüratlarla tekrar iyi oynamaya başladı ve maçı rahat aldı. Murat Evliyaoğlu'nun "marjinal olacağım" diye seyirciye yaptığı hareketler takımının aleyhine oldu ve Telekom da bu önemli maçı kaybetti.

Böylece Renault, seriye 1-0 geriden başlamasına rağmen 2'si deplasmanda olmak üzere ardarda 3 maç kazanınca, NBA playofflarında bile pek rastlanmayan bir sürprizi gerçekleştirmiş oldu. Bu seride bilinen iki gerçek vardı; bunlar, Renault'nun kendinden güçlü hiçbir kadroyu yenememesi ve Telekom'un da rakip kim olursa olsun yenebileceği veya yenilebileceğiydi. Bunlardan Telekom gerçeği ağır bastı ve Oyak 3 maç arka arkaya alarak Efes'in rakibi oldu.

Seride en belirgin olan şeyler, Renault'nun inanılmaz kazanma isteği, savunması ve Telekom'un ruhsuzluğu idi. Telekom, sene içinde 2 kere yendiği rakibi hakkında "playoffta da 2 kere yenerim nasıl olsa" diye düşününce, bence herşey baştan bitmişti.

Seride Renault'da kötü oynayan kimse yoktu ama Blackwell ve Barış gerçekten hem savunma, hem de hücumdaki iyi oyunlarıyla, Telekom'un Radosevic, Murat, Cüneyt gibi skorerlerini durdurdular. Özellikle Barış, Radosevic'e herhalde hayatının en kötü haftasını yaşattı. Pota altında Thompson istatiksel olarak her zamanki gibi ama kazanma hırsı olarak normal sezondan bir gömlek daha üstündü. Rasim her zamanki gibi görevini iyi yaptı. Males zaman zaman etkili oldu. Kısaca takım olarak iyi bir Renault seyrettik. Telekom'da ise göze batan derecede başarılı bir oyuncu yoktu, genelde normal performanslarının altında kaldılar hepsi de, Mutavdzic hariç, o normal sezonda da böyle kötü oynuyordu zaten.

Sonuç olarak Renault bizi sevindirdi. Hem bir üst tura geçtikleri, hem de Efes'le Bursa'da 1 maç (en azından) daha yapacakları için... Murat gitti, şimdi Kerem geliyor. Bakalım Kerem de Murat'ın akibetine uğrayacak mı? (Yahu ben de bu kızlara çok taktım!) Bekleyip göreceğiz.

Haydi kızlar salona, Kerem geliyor Kerem!

Yazımı bir Efes taraftarının sözü ile bitireceğim:

(17 Nisan 2002, Çarşamba)

Körün istediği bir göz, Allah vermiş iki göz! Daha bir sene evvel "Şu Reno da birinci lige çıksın ki şöyle iyi maçlar izleyelim" derken, bu hafta Bursa'da iki tane birinci lig maçı vardı.

Shaquille O'Matthews ve Şemsettin Bryant!

Bunlardan Cumartesi olanı, Galatasaray-TED Kolej maçı idi. Maç, NBA yıldızlarının şovu gibiydi. Cim Bom'un Amerikalısı Matthews, sahada Shaq'tan farksızdı. Karşısındakiler de bunun bilincindeymiş gibi "Hack-the-Shaq" usulü sürekli faul yaptılar. Herhalde Matthews da bunun bilinceydi ki, o da "madem ki Shaq gibi etkili oynuyorum, bir işi yapıyorsam tam yapayım" dedi ve serbest atışların çoğunu kaçırdı. Delikanlı çocukmuş hani! Bu arada bunu gören Şemsettin Baş dedi ki, "Ya kardeşim bu Matthews Shaq'sa, ben de o zaman Kobe olurum... Gerçi onun kadar zıplayıp akrobatik hareketler yapamıyorum ama olsun, sanki Matthews de 2.16 boyunda ve 130 kilo mu?!" Hal böyle olunca bunlar başladılar atmaya sayıları, almaya ribaundları falan. Eee, diğerlerinin başı kel mi? "Biz de Voltran'ın, pardon Lakers'ın bacaklarını oluştururuz, tam olur" dediler ve onlar da kendilerini kasmayarak birer Horry, Hunter, Medvedenko, Fox oldular, zaten skora katkı yapmayarak bunu kanıtladılar da...

Şimdi sanmayın NBA yıldızları sadece GS'de idi... Bir o kadar da TED de vardı... Mesela pivot Robinson, aynen Sabonis Amca gibi oynadı. O topu tek elle tutup sağa sola paslar falan acayipti! Bir de ligimizin sayı kralı Bekir Yarangüme kardeş vardı ki, tıpkı bir Jordan(!) ama o pek iyi gününde değildi. E tabii canım, NBA yıldızları bile gününde olmayabilir.

Maçı, son dakikalarda serbest atışları değerlendiren Galatasaray 88-83 kazandı da, salonda bulunan ve İstanbulspor maçını radyodan dinleyen o kadar Cim Bom'luya ayıp olmadı.

Reno-İTÜ maçında sürpriz kadrolar

Pazar günü ise asıl maç (en azından benim için), yani OYAK-İTÜ maçı vardı. Maçta hayatımda pek başıma gelmeyen bişey gördüm... Genelde güçlü takımlar zayıf rakiplerin karşısında yedekleri ile çıkar, bu sefer tam tersi oldu. İTÜ takımı maça yedeklerle çıktı! Orhun ve Levent hep yedek oturdular ve hiç oynamadılar. Sakatlık olmasın diye herhalde. Buna karşın OYAK var gücü ile oynadı ve sadece son iki dakikada fark 15 sayı olduktan sonra Enes ile Barış Görmez'i oyuna aldı.