 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
||
NBA TERİMLERİ SÖZLÜĞÜ NBA WALLPAPERS COURTSIDE |
Savulun, New York geliyor! Sene başında 'ligi sonuncu bitirmek' diye koyduğumuz hedefe, tıpkı geçen sezon olduğu gibi bu yıl da ulaşamayacağız anlaşılan. Çünkü New York Knicks bu gidişle lig sonunculuğunu kimselere bırakmayacak ve lotaryadaki en şanslı takım olacak. Varsın olsun! Ne olur ki? Zaten drafttan gelen adam akıllı birisi yok. Zaten bu durum bayağı çetrefilli oluğu için pek karıştırmayalım, günümüze dönelim. Sakatlıklar, sakatlıklar, sakatlıklar... Elbette hedef ligi sonuncu bitirmekti ama bunun ekstra şartları da vardı. Ne demiştik: Amaç bir yandan da takıma kimlik kazandırmak, yön vermek olmalı. Fakat bunu yapmamızı engelleyen pek çok sebep çıktı önümüze: Sakatlıklar... -- Okafor bu sene hiç oynadı mı, inanın hatırlamıyorum. Ne zaman döneceğine dair de en ufak bir fikrim yok. -- Sean May sezonu kapatalı aylar oldu. Kendisini gelecek sezona kadar göremeyeceğiz. -- Gerald Wallace sakatlığı yüzünden çok iyi oynadığı bir dönemde bir araba maç kaçırdı. -- Kareem Rush tam "istikrar yakaladı, ritmini buldu" dediğimiz dönemde sakatlığa kurban gitti. Şu sıralar kendisini toparlamaya çalışıyor. Takımımız için son derece önem arz eden bu isimlerin sezonun başından sonra bir türlü bir araya toplanamaması, elimizi kolumuzu bağlayan en önemli faktör oldu. Bir kere Okafor için "en önemli oyuncumuz" diyoruz ama parke üzerinde tecrübe kazanması, liderlik vasıflarının gelişmesi gerektiği yerde, o mecburen Stern amcasının ısmarladığı kıyafetle bankın arkasından “oley, oley” demek zorunda kalıyor. Gelişi tartışmalara yol açan fakat gösterdiği performanslar ile yeteneğinin tartışılacak bir yeri olmadığını kanıtlayan Sean May sezonu kapatıyor. Nasıl bir uyum sağlayacak bu takım, bu şartlarda mı bir kimlik kazanacak? Takımın 'kilit' oyuncusu G-Wall sezon içerisinde zaman zaman sakatlık yaşadığı zaman mı bu takım maç kazanmayı öğrenecek? Yani takımın geleceği için çok önemli olan bu sezonu, bu şanssız şartlar altında oynamaktayız. Allahtan Felton-Knight ikilisi var da takım şarampole yuvarlanmıyor. Raymond Felton & Brevin Knight İkilinin sezon başında bankta oturanı (Raymond) zamanla -biraz da Rush'ın sakatlığı sebebiyle- ilk beşe yerleşti ve çok iyi performans sergiliyor. Brevin abisinin öğütlerinden ders almış olacak ki, Şubat ayında gösterdiği performansla Doğu'nun En İyi Çaylağı seçildi. Knight ise fizik dezavantajına rağmen o küçümencik boyuyla savunmada nasıl oynuyor garibim... Her maç 10'a yakın, hata bazı maçlarda daha fazla asist yapmasını geçtim, işin savunma tarafındaki gayreti alkışlanmalı... Hatta şu an ligin top çalma kralı. Bu ikili, tam bilemiyorum ama, şu anda ligin en kısa gard ikilisi olabilir. Takımın, oynadığı bir çok maçlarda rakiplerine karşı daha çok fast break sayısı bulmasının temel nedeni de, bu ikilinin bir arada oynamaları. Şunu söyleyebilirim ki, Knight başka bir takıma giderse ya da basketbolu bırakırsa, arkasından göz yaşı dökmeyeceğiz. Oyun kurucu pozisyonunu gelecek yıllar için garanti altına aldık diyebilirim. Ve gelecekte bunun için de en çok teşekkür edeceğimiz isimlerin başında da kuşkusuz Brevin Knight gelecek. Sen bize lâzımsın Gerald Yukarıda, yaşadığı sakatlıklardan bahsettim hatırlarsanız. Bir de sakatlık dışında ne yaptığına bakalım... Yine tekrarlıyorum, bence kendisi takımın 'kilit' oyuncusu. Şöyle ki, skor potansiyelinin yanında, takıma savunma tarafında boyut katabilir. Sonuçta biz savunması kötü olan bir takımız ve her maç yediğimiz sayı da ortada. Bu koşullarda savunmada bize az da olsa katkı yapacak birilerine ihtiyacımız var ve Wallace'ın Yılın Savunmacısı için en büyük adayım olduğu şu günlerde, Okafor da sakatken, bu ihtiyacı karşılayabilecek olan en iyi oyuncu. Ligin 2+ blok ve 2+ top çalma ortalamalarına sahip tek oyuncusu. Evet, "Yılın Savunmacısı için en büyük adayım" dedim ama karşısında ciddi rakipler de var şüphesiz. Tamam, kabul ediyorum, biraz duygusal davrandım... Elini öpeyim Jumaine En açık ifadeyle, ' eli öpülesi' adam. Takımın dış şut eksiği olduğunu çeşitli vesilelerle daha önce de dile getirmiştim. Hata üstüne üstlük bu eksikliği giderecek tek oyuncunun Rush olduğunu ve onun da hali hazırda tam olarak randıman veremediğini de söylemiştim. Meğer Jones bu işi pekâlâ idare edebilirmiş. Bunu son Dallas ve Golden State maçlarında gördük. Elbette koskoca bir takımın dış şut ihtiyacını tek başında karşılayabilecek bir oyuncu değil ama Philly, Boston ve LA Lakers günlerinden sonra bu şekilde bir katkı yapacağını da tahmin etmiyordum doğrusu. Bunun dışında, onun ribaundlardaki üstün katkısı sayesinde kısa bir ilk beşle oynuyoruz ve savunmada da kötü değil. Yani Jones gerçekten önemli bir oyuncu halini aldı bizim takım için. Allah müstahakını versin Brezec Elbette iki günde uzun zamandır arkasında durduğumuz adamı satacak değiliz de, yani sabrın da sonu vardır. Bu adam için ne methiyeler düzdüm, ona ne iltifatlarda bulundum. Adeta piyangodan çıktığı bir sezonda gösterdiği performans neticesinde “gelecek yıllarımızın pivotu” dedim kendisine. Ama o ne yaptı? Ne yapacak, bütün lafları yutturdu! Hayır yani, kötü değil hâlâ ama ne geçen yılki istikrarı var, ne de sağlam bir mizacı. Sanırım onu en çok etkileyen, pota altının iki kritik ismi Okafor ve May'in sakatlığa kurban gidişleri oldu. Onlar yokken kendisine daha iyi konsantre olan savunmalara karşı ekstra bir yetenek ve/veya mücadele ortaya koyamayınca da, Indiana macerasını yeniden hatırlattı. Yok canım, o kadar da değil. Şu haliyle bile o günlerdeki Brezec'in üç, hatta dört katı... Keith Bogans - Lonny Baxter Takası Hayır hayır, şaşırmayın, şaka değil bu. Şu bizim bildiğimiz, banktan -kimi zaman ilk beşte- bulduğu dakikaların daha fazlasını hak eden, 2 numara yedekliğini son derece iyi yapan, tam bir görev adamı olan Keith Bogans'ı, Houston formasıyla maçlarda ortalama 36 saniye civarı süre alan, bu sürede kullandığı üç şutun yanına sayı ekleyememesi bir kenara, yaptığı top kayıplarıyla bilinen, bankta havlu sallamaktan başka bi halt yiyemeyen -ki onu da ne kadar iyi yaptığı tartışılır- tam bir moloz, tam bir Fortson olan Lonny Baxter karşılığında takas ettik. Houston'ın Bogans ile neler yaptığı ortada... Kazmanın Charlotte ayağından ise hiç bahsetmeyeceğim. Velhasıl, 'iki yıllık kulüp tarihimizde yaptığımız en kötü hamle' diyebilirim bunun için. Son sözler Bu şartlarda yapılabilecek şey -zaten yapmakta olduğumuz gibi- maçlarda elden gelen tüm mücadeleyi ortaya koyup rakiplere teslim olmamak. Ayrıca Rush'ın banktan gelmesi ve iki oyun kuruculu kısa bir ilk beşle hızlı hücumlar kovalayan zihniyet daha tutarlı gibi geldi bana. Kısa kısa -- Her fırsatta kendisi için güzel sözler sarf ettiğim Melvin Ely, son günlerde alçak düşüşe geçmiş vaziyette. Kendisine sabah, öğlen, akşam tok karnına Analjezik Antienflamatuar Apranax Fort tavsiye ediyorum. -- Bir ay önce üst üste üç maç kazarak kulüp tarihimizde ilk kez bunu başarmış olduk. Ne mutlu! -- Charlotte yerel radyosunda maçları Ertem Şener anlatsın, Charlotte'a taşınmayan Sam Cassell olsun! -- Detroit 6'ncı Adamı Öner Binbaş'a hoş geldin diyorum naçizane. -- Sibel Tüzün meğerse Türkiye'nin en iyi bestecisiymiş (bkz: Süperstar), nasıl daha önce kendisini keşfedememişiz, hayret... Hadi eyvallah... (Hanimini hüppen dezigi banna: Usta tiyatrocu Naşit Özcan'ın sinirlendiği zaman sarf ettiği iddia edilen cümle. Nur içinde yatsın. Bu cümle aynı zamanda Cem Karaca'nın ‘Raptiye Rap Rap' adlı şarkısında da geçmektedir, ki benim keşfedişim de buradandır. Şimdi "Yazıyla ne alâka?!" diyeceksiniz, şöyle ki; başımıza bin bir türlü çorap ören şu sakatlık belâlarından sonra sinirlenmemek mümkün mü sayın seyirciler?!!) 5 ARALIK 2005, PAZARTESİ Ah! Yazıya başladık başlamasına ama aşağıda ne okuyacağınızı şu an inanın ben de bilmiyorum... Belki "bir franchise'ın geleceğe dair nasıl sağlam adımlar attığını" okuyacaksınız bu yazıda, belki de ligde bulunması 'lûtuf' diye yorumlanan bir takımın makus halini; ya da bir kâhinin hayat felsefesini, belki de sıradışı bir aşk hikâyesini... Belki de hiç birisini! Kısacası size söz veremeyeceğim ne yazacağım hakkında ama bir şeyler yazmak için klavyeyle cebelleştiğim de ortada... Ne demişler; başlamak bitirmenin yarısıdır. Bir şekilde başladığımıza ve insan olduğuma göre, yazının yarısını tamamlamış oluyorum böylelikle, bir paragraf daha attırsam olup bitecekmiş gibi görünüyor. Damdan düşer gibi girmiş olacağım ama idare edin artık; 5 galibiyetimiz ve 13 mağlubiyetimiz var şu an. Başlangıç kötü değil Burada asıl amacım kazandığımız maçlara değinmekti fakat uzatmada verilen bu maçı beraberlik bazında alıp 'yarı galibiyet - yarı mağlubiyet' şeklinde değerlendirdiğim için ayrıntıya girmeyi tercih ettim. Bir bakıma çakallık yaptım kendi çapımda, ki normalde pek becerebildiğim söylenemez. Neyse... Ardından 4 Kasım'da Philadelphia'ya konuk olduk. Bu maçta Bulls maçının aksine pek iyi olmayan Gerald Wallace'a rağmen galip geldik (110-93). Okafor, Rush ve Knight oldukça iyiydiler bu maçta ve Brezec de vasatın üstündeydi diyebiliriz. Öyle ki Sixers Doğu Konferansı'nın önemli ekiplerinden biri ve bu takım karşısında ortaya konulan mücadele de takım hakkında öngörüde bulunabilmemiz için son derece önemliydi. Nitekim takım halen lotarya takımı ama bir kimliğe bürünmek de oldukça kritik bir konu. Bunu başarıyla yerine getirdiğimize, en azından getirmekte olduğumuza, bu konuda ciddi olarak çaba gösterdiğimize ve karşılığını almaya başladığımıza, kısa zamanda çok yol katettiğimize inanıyorum (araya iyi sıkıştırdım lafı). Dönelim sezona... Geçen yılki mücadele gücümüzü devam ettirirken savunmada sıkıntı çektiğimiz bir gerçek. Aslında geçen yıl çok iyi savunma yaptığımız, yediğimiz sayıya bakılarak söylenemez. Ancak geçtiğimiz sezon ligde ilk yılını geçiren bir takıma göre savunmada kötü değildik. Bu sezon savunma bazında gelişme göstereceğimizi umuyordum ancak pek gelişme gösteremediğmiz ortada. Hele ki oyunun savunma tarafında öne çıkabilecek oyuncular elimizde mevcutken. 7 Kasım'daki Utah maçını yine uzatmaya giden bir oyunun ardından 95-91 kaybettik. Kareem Rush'ın yokları oynadığı ve Mehmet Okur'un coştuğu bu maç belki de Sean May'in kıvılcımının çaktığı karşılaşma oldu. (Sonraları May beni çok kez mahçup edecekti.) Bu maçtan sonra sırasıyla San Antonio, Dallas, Miami ve Orlando mağlubiyetleri geldi. Özellikle sadece 77 sayı üretebildiğimiz Orlando maçı, hatırlamak istemeyeceğimiz düzeydeydi. Devi devirmek... Sonraki iki maçta, önce bu kez deplasmanda oynadığımız Indiana'ya, ardından da Minnesota'ya mağlup olduk... 23 Kasım'da kendi sahamızda New York Sivrihisarspor'a karşı oynadık ve ligde zor durumlar geçiren rakip takıma bir çelme de biz taktık; 108-95... Bu maçta Rush başta olmak üzere Wallace, Okafor ve Knight iyi oynadılar. Rakip takımın bench'inin ilk beşten 13 sayı daha az üretmesini de yazmayacağım. İki gün sonra Boston deplasmanında 90-89 mağlup olduk ve 26 Kasım'da kendi sahamızda Washington Wizards'ı konuk ettik. Bu maçta Gerald Wallace'ın 26 sayısı ve 14 ribaundu, Kareem Rush'ın 23 sayısı, Emeka Okafor'un da 10 sayısı ve 17 ribaundu ile Wizards'ı 100-82 yendik. Daha sonra günümüze kadar tümü deplasmanlarda olmak üzere 4 maç daha oynadık. İlkinde Sacramento'ya 110-92, ikincisinde Seattle'a 104-94, üçüncüsünde Golden State'e 107-100 ve son olarak da dün, son anlarına önde girdiğimiz maçta LA Lakers'a son saniyede 99-98 kaybettik... Bu sonuncusunda Knight maç biterken ve 1 sayı öndeyken iki faul atışını sokamadı, ardından genç Bernard Robinson da Kobe'ye faul yapmak zorunda kaldı, eleman bunları sayıya çevirince maçı da kılpayı ile kaybetmiş olduk. Bugüne kadar oynadığımız maçları kabaca bir gözden geçirdik. Belki bilmeyenler, unutanlar veya anımsamak isteyenler bulunabileceğinden. Bilen bilir; bana göre Charlotte'ın maç kazanması önemli değil. Önemli olan kaybettiği maçlarda ortaya koyduğu oyundur. Ama ben yukarıda kazandığımız maçlara değindim kısaca. Diğer maçlara değinmememin nedeni de sanırım üşengeçliğim. Halbuki kaybettiğimiz maçlar da kazandıklarımız kadar önemli bizim için. Belirteyim dedim. Şimdi biraz da oyunculara değinelim... Gerald Wallace: Takımın şu ana kadar ki en iyi oyuncusu bana göre, her ne kadar sakatlığından dolayı bazı maçlarda oynayamamış olsa da. Takıma her alanda katkı yapıyor, savunmada da fena değil. Geçen sezon yaşadığı istikrar problemini aşmış gözüküyor. Zaten kendini ne kadar geliştirdiğini de, şu satırlarda kendisine laf sokmamamdan anlayabilirsiniz. Eksikleri elbette var (serbest atış, üçlük diyebiliriz bunlara) ama o yüzden eleştiri yapmak için biraz daha beklemek gerekiyor. Top çalma kategorisinde lig ikincisi ayrıca. İstatistikleri ise; 16.4 sayı, 6.5 ribaunt, 2.1 asist, 2.45 top çalma ve 1.55 blok. 6'ncı adamının ona verdiği not ise 10 üzerinden 8... Emeka Okafor: Sezona iyi başlamıştı. Aslında kötü de gitmiyor ama ilk maçlardaki kadar da iyi değil şu sıralar. Hücumda pek sorumluluk almıyor gibi gözüküyor ama Wallace'ın da iyi gidişinin sorumluluğunu azalttığı ortada. Mücadelesi aynen devam. Takımın her zamanki gibi 'olmazsa olmaz'ı... Performansını geliştireceğini umuyoruz. 10 üzerinden 6 verelim şimdilik... Brevin Knight: Sezon başlamadan tahmin ettiğimiz gibi Felton'ın önünde ilk 5'te başlıyor. Daha sonra tahmin ettiğimiz gibi yerini Felton'a bırakır mı, şimdilik bir şey söyleyemeyeceğim. Hücumda aldığı sorumluluklar çok az. Bazı maçlar öne çıkmayı başarsa da, genelde takımı oynatma düşüncesinde. Yaptığı asistler geçen sezondan kalma bir şekilde devam. Tek kötü mevzuu Felton'ın sürelerinden çalması... Ama bireysel performansına bakarsak kötü değil. Ona da 10 üzerinden 6 veriyorum... (batuğ'un notu: Ben burada muhalefet şerhi koyuyorum. Fırat biladerimin sezon başından beri yazdığı yazılarında Brevin abisinin hakkını biraz gözardı ettiğini düşünüyorum, tabii ki kasıtlı olarak değil. Knight, Snow gibi, basketbol oyununu tamamen çözmüş, içselleştirmiş ve fiziksel durumları izin verdiği ölçüde en iyi biçimde oynayan, çevresindekilere de oynatan, amaçları arkadaşlarını daha iyi yapmak ve takımı daha iyi yere getirmek olan adamların her takımda herhangi bir pozisyonda varlıkları büyük şanstır, hele ki Bobcats gibi genç, yetenekli ve fakat öğreneceği çok şey olan bir kulüpte... Knight'ın Felton'ın süresinden çalmakta olduğu iddiası bence Fırat'ın düştüğü bir yanılgıdır. Önemli olan Felton'ın şu anda çok süre alıp çok iyi (Chris Paul gibi mesela) istatistiklere ulaşması değildir, onda bu potansiyel olsa bile... Daha mühimi, Bobcats ileride playofflarda baskı altında üst düzeyde mücadele verirken Felton'ın o istatistikleri yakalaması ve buna gerek fiziksel, gerek zihinsel olarak hazır olmasıdır. Bu bir oyuncunun gelişimindeki atlanmaması gereken son derece önemli psikolojik süreçtir. Raymond 3-4 sezonu ilk 5'te 40 dakika ortalamayla ve süper istatistiklere geçirip bir anda genç ve oturmamış kişiliğini etkileyecek para, erken başarı vaadi gibi tuzaklara kanarak başka bir takıma tüyebilir, bu da hem onun kariyerini, hem de Bobcats kulübünü ciddi biçimde olumsuz etkileyebilir. O zaman Fırat biladerimin Raymond'ın arkasından küfretmemesi için bu adamın şu anda Brevin'den bu oyuna dair bilmediği bir çok şeyi öğrenmesi çok gereklidir. Umarım Raymond da bu durumun farkındadır. Belki tam bir örnek teşkil etmeyecek ama Nash'in senelerini kimin arkasında geçirdiğini unutmayalım. Şu anda playofflarda yer alacak bir çok takımda mevcut PG'lerin yerini alıp çok daha etkili ve başarılı olabilecekken Brevin'in Bobcats'de bu yeni camiaya ve basketbola hizmet vermesi, üç kuruşun hesabı değil, yaptığı isabetli bir tercihtir. Zaman geçtikçe Fırat'ın, Raymond'ın gelişiminde Brevin'in payının ne kadar büyük olabileceğini daha iyi göreceğini ve Bobcats Felton-Okafor ikilisi liderliğinde başarılara ulaşırsa ona müteşekkir olacağını düşünüyorum.) Keith Bogans: Hani "yiğidi öldür, hakkını yeme" diye bir söz vardır ya... Şimdi kendisinin 2-3 numara back up'ı için tatmin edici bir isim olmadığını söyleyeceğim ama adam G-Wall'ın sakatlığında bulduğu süreyi çok güzel bir şekilde değerlendirdi. Şimdi kendisine 10 üzerinden 8 vereceğim, kimse darılıp gücenmesin... Primoz Brezec: Belki de bu sezon kafamızın bozulduğu tek nokta Prizz... Aslında performansı çok kötü değil ama geçen sezonki kadar da iyi değil. Ribaundlarda sıkıntı çektiği ortada, hücumda yine elinden geleni yapıyor. Hayır, peformansını bilmesek kötü diyemeyeceğim ama neler yapabildiğini de hatırlıyoruz geçen sezondan, 4 maalesef... Kareem Rush: "Aslında Rush kötü bir oyuncu değil. Son derece sağlam bir şutu var ve gününde oldu mu her an 20 sayının üzerine çıkabilir. Ama geçen sezon gördüğümüz gibi sakatlık sorunlarıyla başımızı ağrıtacaksa, Rush'ın bu takımda yeri yok. Ama eğer Rush bütün bir sezonu gerçek potansiyeliyle geçirebilecekse, bu takımın kilit oyuncularından biri olabilir" demişiz sezon başında. Başta Indiana maçı olmak üzere potasiyelini yansıttı. Bazı maçlarda tökezledi ama bunu da görmezden gelebiliriz pekala. Şu an iyi oynuyor, 7... Sean May: May ile ilgiili olarak forum sayfalarında istanBULL nick'li arkadaşımızın yaptığı bir yorumu taşıyacağım şimdi buraya: "He ne kadar May alındığında hayıflananlar ve takımda yer alamayacağını iddia edenler olmuşsa da, May oynadığı maçlarla 'Charlotte pota altında benim koca dötüme her zaman yer vardır' mesajını vermiştir" Burada "hayıflananlar" diyerek kimi kasdettiğini tam olarak bilemiyorum ama ben de o alındığında hayıflananlardan biriydim... Ama şu anki performansıyla oldukça memnun edici bir görüntü içerisinde. Yorum yapamayacağım onun hakkında pek. 10 üzerinden 7... Raymond Felton: Takımının geleceğinin kilit isimlerinden biri şüphesiz. Knight'ın yaşı aldı gidiyor... Ne kadar kaliteli olduğunu Indiana maçında gördük... Ama aldığı süreler şu sıralar hakettiğinden daha az. Daha sonra Brevin'i kesip ilk 5'e yerleşir mi, bilemem; ama yavaş yavaş yerleşmesi gerektiği de ortada. Şimdilik puanı 6, sonra yükseltecek nasılsa... Melvin Ely: Bogans'a söylediklerimi bir kez daha okuyun... Son Lakers maçında bench'ten gelerek 28 dakikada 20 sayı üretmesi başta olmak üzere son derece iyi maçlar oynadı. Puanı da.. e Bogans'a yazdıkalrımı okudunuz ya! Carroll, Jones, Robinson gibi elemanlar da Bobcats gibi bir takımda buldukları şansları değerlendirme derdindeler... Performansları kritik olmadığından önemli görmüyorum. Ama başımızın üzerinde yerleri var, o ayrı... Bu yazıyı bitirmek zorundayım... Zaten kimsenin yazıyı buraya kadar takip etmediğini tahmin edebildiğim için, buralarda şekilli bir kapanış yapma çabasıyla vaktimi harcamayayım boşuna. Ama bitirmeden takım için söylemek istediğim bir şey var: Şu an ligde hangi takım kaçıncı, hangi takım neler yapıyor, bizim umurumuzda değil. Bize göre San Antonio da aynı, Toronto da. Biz kendi içimizde bir takımız, yaptıklarımızın sevabı da, günahı da kendi üzerimize... Bu sözleri Duman'ın bir parçasıyla bağlayıp bitireyim; Ah eğleniyor kendi başına, Hadi eyvallah. 1 KASIM 2005, SALI Vezir Parmağı Tamam itiraf ediyorum üşengeç birisiyimdir ama inanın uzun zamandır yazı yazmamamın (bir öncekini yazıdan saymıyorum) üşengeçlikle alâkası yok. Bunun tek bir sebebi var, o da geçen yıl sezon başından sezon sonuna kadar güvendiğimiz tek şey olan draft piyangosunun bize kelek yapması. Bütün sezon ilk iki içinde seçim yapma planları kurup beşinci sıranın sahibi olmamızın ardından yazabilecek tek şey, Emine Beder'den Vezir Parmağı tatlısının tarifi olurdu herhalde (tabii bu versiyonunun 'tatlı' olup olmadığı tartışılır). Haliyle bu da pek işinize yaramazdı. Onun için yazı yazmam gecikti ve üzerimdeki gerginlik atılana kadar ara verildi... ... Ama bunlar geride kaldı nasılsa. Sinirimiz de geçti sayılır. Artık önümüze bakmamız gerek. Çünkü önümüzde yazılmak üzere bizi bekleyen tertemiz sayfalar var. Sorunsuz bir takım(!), milyon dolarlık bir bebek.. pardon salary cap, temiz yüzlü iyi savunmacı bir yıldız, gelecek vaadeden bir çaylak... Daha ne olsun ki?!. Dertsiz tasasız(!) bir sezon başlangıcı yapmak bizim hakkımız. Söke söke alırız!
Tahmini ilk beş Bench'ten katkı sağlayacaklar Artılar Eksiler En çok yenmek istediğimiz takım Yenmemiz gereken takımlar Takım için en önemli oyuncu Takımı sezon sonunda nerede görmeyi umuyoruz? Kimler geldi, sorma sakın kimler geçti... Sean May n'oluyo? Gözün, kaşın oynuyo! El salla el salla, 2 numara el salla... Peki Rush aradığımız biri mi? Elveda Jasons 3 numaraya takviye: JuJones Brevin Knigth kaldı, ne olacak şimdi? Hedef nedir tam olarak? Sevgi kelebeklerim tekrar omzuma kondu, usulca. Aşkın, şuursuz bedenimi alıp götürmesi için pek kısa bir süre kaldı. Belki de en güzeliydi çekip gitmek, arkaya bile bakmadan. Hatta vardığın yerin koşullarını düşünmeden. Gitmenin tatlı hüznü yüreğini yakarken, yanaklardan dökülen sahte göz yaşlarının hiçbir anlamı kalmıyordu. Geride bir dağ bıraksan da, ya da bir çiçek... Sue Bird, seni seviyorum... Hadi eyvallah. |
Fırat
DEMİR