|
Öyle ya, biz de bir zamanlar gençtik,
ateşliydik, hırslıydık; bir yazıyı bitirir,
akabinde yenisini yazardık. Deliydik, doluyduk,
çoğunlukla ben de eklenince üçü bir arada
olurduk, 24 galibiyet alınan günlerde bile
(rutin bir şey sanmayın, bir günde alamazdık o
24 galibiyeti), yazacak bir şeyler bulurduk.
Ayda bir-iki yazı karalardık o karanlık
günlerde.
Sonra Ainge efendi her parçası tıkır tıkır
işleyen ama benim yazı düzenine işeyen bir takım
kurdu. Yazacak pek bir eksik-gedik bırakmadı
2008’de. Biz kara günlerin dostuyuz ya, takım
iyi giderken çektik kendimizi geriye, baktık
keyfimize.
Sonra takım kaşar oldu, maçlara takılmaz oldu.
Bir Lakers atasözü vardır ya, ‘kasmıyoruz abi’
diye, işte neredeyse o derece.
Kaşar mıyız, kasan mı?
Şu anda akıllardaki soru bu Boston yöresinde.
Kaşarlaştık, kasmıyoruz da mı kaybediyoruz,
yoksa kasıp da kazanamıyor muyuz? Uykunun
benimle dalaşmaya niyetinin olmadığı bir Cuma
gecesinde, kötü gün dostu ben, yazmaya karar
verdim en nihayetinde.
Baba nedir bu vaziyet,
durum hiç değil hayra alamet?
Takım berbat halde, beni şair yaptı gece gece,
zaten çok kişi de adımı benzetiyor şair ismine.
Neyse çok laga luga ettik, gelelim takımın içler
acısı hâllerine.
Son 12 maçın 8 tanesini kaybeden bir takımda
aksayan parçalar olmalı ama kanımca bunlar da
sadece Garnett ile sınırlanmamalı. TD Garden’ı
milli bahçesi sanıp Boston’un maçlara bastonla
gelen ihtiyarlar gibi görünen Pierce ve Allen’a
da suç atmalı. Pierce kaybetmiş gibiydi ilk
adımını ve patlayacılığını, Allen da unutmuş
sanki şut atmayı.
Bunlar böyleyken, hatta Pierce ve KG sakatken,
bench katkısı olmadı bu dönemde. Zaten olması da
imkansızdı, çünkü sakattı Marquis de, Glen de
(bir de Tevfik Gelenbe demek geldi içimden,
nedense).
Normalde düşünüyorum nasıl Brian Scalabrine gibi
bir adam iş bulur bu takımın bench’inde? Buy out
edip postalasalar, inanın üzülmem bir zerre
bile. Hem onun oturduğu bench koltuğunu satsan
seyirciye, parasını da çıkarırsın, hatta belki
Giddens ve Walker’dan faydalanırsın, adını da
‘bench katkısı’ koyarsın.
Takım iki aydır yarım yamalak kalmış, fazla da
karamsar olmak istemiyorum, o yüzden alınan
mağlubiyetleri yarımşardan hesaplıyorum. Garnett
gibi, takımın ruhuna bu kadar tesir eden bir
oyuncu daha görmedim bu güne kadar, bu sebeple
doğru düzgün bir analiz yapabilmek için onun
dönüşünü ve dönüşü üzerinden biraz zaman
geçmesini bekliyorum. Aslında, iki sene önce
onun yokluğunda oynadığımız dokuz maçın yedisini
kazanmıştık, o yüzden bu sene sanki bütünlemeye
kaldık. Bench yerli yerinde olsaydı, belki
kanaat notu vermek için beklemeye de gerek
kalmazdı.
Yazı tam burada bittiği sırada Portland maçı
başladı, Kevin Garnett de en sonunda sahadaydı.
Portland’da çok eksik ve sakat vardı ama
Celtics’in de birçok mazereti vardı. En mühimi,
takım yorgun ve yaşlı. Garnett döndü, bir
kıvılcım parladı ve ‘keltler’ maçı kazandı ama
hepsi o kadardı. Pek umut vermediler bana, sanki
biraz enerjiye ihtiyaç var, biraz taze kana,
biraz da zamana. En çok da sağlıklı kalmaya.
Neyse ki daha çok var playoff’lara, zira
bunların hiçbiri yakın zamanda uğramayacak gibi,
Boston’a.
Takımda yazar da kaşarlaşmış yahu. Bu takım bir
daha ne zaman 2008’deki ateşle oynar, yazar da
ne zaman bir daha yazar, kim bilir? Umarım takım
oynayacak, ben yazacak gücü buluruz
Hadi kalın sağlıcakla,
Sevgi, saygı v.s.
http://twitter.com/umitcanilhan
|
